donderdag 3 november 2011

Hands Of The Forest


Het werkstuk vond ik te 'groot' om zomaar even in een maandoverzicht te plakken, daarom behandel ik het alvast even los van de rest. Ik heb de foto's al eerder laten zien, maar nu hoop ik duidelijk te maken wat ze met elkaar te maken hebben en wat de gedachte erachter is.

Dit is het gedicht waar de werken op gebaseerd zijn:

Hands Of The Forest

Living without a heart
is better than living
with a broken heart

So I took mine with me
and laid it down
in the hands of the forest
And that’s where I left it

I walked away
Scared to look back
I was the only one

But down that same dark road
hidden in the waters
in the hands of the forest
That’s where he left it



And that's where I left it (september 2011)
Materiaal: Dode varens



That's where he left it (oktober 2011)
Materiaal: Rode bloemblaadjes
Achtergrondinformatie
Toen we deze opdracht kregen, wist ik al meteen naar welke plek ik wilde om die uit te voeren. Midden in het bos is namelijk een open plek, waar bijna nooit iemand komt. Hier kom ik wel eens vaker als ik zin heb om even ‘weg’ te zijn. Ik besloot dat ik niks mee wilde nemen (geen natuurlijke materialen van een andere plek), het enige wat ik ging gebruiken waren materialen die daar al waren. Er stonden dode varens, en door de video van Andy Goldsworthy wist ik dat je daar hele mooie dingen mee kon maken.
Een paar weken later kwam ik knalrode bloemen tegen, waarvan er een heel aantal afgebroken waren. De blaadjes waren zo fel, dat ik er gewoon iets mee móest doen. Daarom heb ik ervoor gekozen om naar een andere plek in het bos te gaan. Ik had allerlei andere vormen kunnen maken, maar ik wilde dit kunstwerk verbinden met degene die ik al eerder had gemaakt. Als je namelijk iets hebt meegemaakt waar twee mensen bij zijn betrokken, zijn er altijd twee kanten van het verhaal. Meestal durven we daar niet over na te denken. De ‘I’ in het gedicht zal nooit weten dat ‘he’ net zo gebroken was als zij.
Waarom een gebroken hart?
Gebroken harten zijn redelijk cliché. Maar in deze omgeving, met deze materialen, vond ik het perfect. Het lijkt iets uit te drukken van een persoonlijke situatie – iemand die zijn/haar verdriet achter wil laten op een stille en rustige plek en daar vervolgens nooit meer terug wil komen…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten